dinsdag 25 mei 2010

Ons rondje door the U.S.

Nou, ik zal proberen het kort te houden, maarre... mij kennende zou ik zeggen ga er maar goed voor zitten en pak er eventueel wat te drinken en/of te happelen bij.

Afgelopen januari/februari hebben Dick en ik onze vakantie naar the U.S. geboekt: een 21 daags rondje California - Arizona - Nevada en weer terug naar California, waarbij we echt heel veel te zien zouden krijgen.

Maandag 3 mei was het dan eindelijk zover. Om 10.40u. was het tijd om op te stijgen.

De ochtend na onze eerste nacht in het hotel, kwam er een hostess langs om onze reiskit af te geven en door te spreken. Deze kit bevatte een aantal wegenkaarten en een boek met vouchers voor de diverse hotels en wetenswaardigheden over de door ons te bezoeken steden/plaatsen.
Na het gesprek met de hostess zijn Dick en ik afgereisd naar Anaheim, alwaar we aan Disney een bezoek hebben gebracht. Hoewel Disney in Parijs en Orlando (Disney World --> 4 themaparken + 2 waterparken) voor ons niet onbekend zijn, wilden we het allereerste Disneypark niet zomaar aan ons voorbij laten gaan. Disneyland heeft veel weg van Disney Parijs, maar het kasteel is kleiner en hier en daar zijn er andere attracties.
De volgende dag stond San Diego op de planning.
In San Diego verbleven we eveneens 'maar' een nacht. Tja... en dan is het kiezen of delen: ga je naar iets wat je al eens eerder hebt gezien, zij het in Orlando, of ga je naar iets nieuws. We kozen voor het laatste en hebben zodoende Sea World gelaten voor wat het was (snif) en hebben ons richting San Diego Zoo begeven, welke met 45 ha. de grootste dierentuin ter wereld is.
Groot was het er zeker, maar wij zijn ook Dick en Jo en die houden in de regel wel van doorstappen.
Voor het eerst in m'n leven heb ik een Komodo Dragon gezien (Varaan). Verder ben ik weer verliefd geworden op de otter en waren de gorilla's ook zeer indrukwekkend om te zien.

Zoals gezegd houden Dick en ik wel van doorstappen en grootste dierentuin ter wereld of niet, wij waren er met 3 uur helemaal doorheen. Dick en ik waren ook niet echt onder de indruk, want we vonden de behuizing van sommige dieren wel behoorlijk klein.
Nu weet ik niet meer of we het in Bush Garends hadden gezien of in Disney's Animal Kingdom (beiden in Orlando), daar hadden de tijgers bijvoorbeeld een hok van ± 40 x 30m. met daarin allerlei klim- en speelattributen en een behoorlijk grote waterpartij waarin er een aan het zwemmen was. Dit soort dingen had ik eigenlijk ook wel van de San Diego Zoo verwacht, maar daar zaten de leeuwen (tijgers niet gezien) in een veel kleinere omgeving).

Bij het aanbreken van de volgende dag was het tijd voor een reisje naar Palm Springs. Een rit van zo'n 280 km., waar je iets langer over doet dan wanneer je in het vlakke Nederland rijdt. In Palm Springs was het behoorlijk aan de temperatuur en zodoende besloten we er een zwembadmiddagje van te maken. Ook om nog ietwat meer tot rust te komen.

's Avonds was het echt heel erg gezellig, want bij het zoeken naar een leuk restaurantje stuitten we in het centrum van Palm Springs op een markt. Hiervoor waren er een aantal straten afgezet en de markt stond gewoon midden op straat uitgesmeerd over een paar blocks. Er werd vnl. eten, schilderijen, sieraden van Navajo indianen verkocht en verder was er redelijk wat life muziek. Heel leuk allemaal.

Onze reis van Palm Springs naar Scottsdale was een lange: een echte reisdag, waarvan ik echt heb genoten van de omgeving (natuur, bergen).
Na vroeg uit Palm Springs te zijn vertrokken, kwamen we pas laat in de middag in Scottsdale aan. Wat we over Scottsdale hebben gelezen en wat we er van hebben gezien, sprak ons eigenlijk niet zo aan.

De volgende dag stond ons eerste National Park op de planning: Grand Canyon. Binnen 10 minuten na vertrek, had ik officieel de oorlog verklaard aan het GPS systeem en ben ik zelf gaan navigeren (anders zou je nl. niet de toeristische route nemen).
Het is nauwelijks onder woorden te brengen hoe mooi de natuur is en hoe verschillend die na een paar kilometer kan zijn. Het ene gebergte lijkt totaal niet op het andere.

Alvorens we bij de Grand Canyon aankwamen zijn we eerst naar het Montezuma Castle National Monument gereden: een indianenwoonplaats welke in een 14 metere hoge rots is uitgehakt. Hierna zijn we doorgereden naar Sedona (echt een heel leuk stadje) alwaar we overheerlijk hebben gegeten bij "Shugrue's". Daarna zijn we naar het touristische deel van Sedona gereden, dat geheel bestaat uit à la Western style aangejurkte winkels.
Vervolgens zijn we via het "Coconino National Forest" richting Grand Canyon gereden. Ook weer zo stom geweest om toch weer op het GPS systeem te vertrouwen en zodoende kwamen we Grand Canyon binnen vanaf de oostkant in plaats van de westkant. Echt lekker zat ik niet, want onze tank was nog half vol en ik had werkelijk geen idee hoe ver het nog was naar het hotel (die wist het GPS systeem 'gelukkig' ook niet aan te geven).
Toch heb ik echt genoten van hetgeen Grand Canyon allemaal te bieden had. Wat is het daar ontzettend mooi. Je weet gewoon niet wat je ziet. Onderweg in de bosjes nog een Mule deer gezien (herten van een iets groter formaat dan we hier hebben).
Uiteindelijk toch het hotel weten te bereiken en daar 's avonds een of andere Western maaltijd genuttigd onder het genot van een country singer.
Onder het eten zag ik steeds meer sterretjes en voelde ik me ietwat licht in het hoofd: lang leve de hoogte waarop je je in dat gebied bevindt. De volgende dag had ik er gelukkig geen last meer van.

De volgende ochtend hebben we nog wat rondgereden in de Grand Canyon, waarna we tegen het middaguur zijn afgereisd richting Lake Powell. Onderweg nog een pitstop gemaakt bij de Cameron Trading Post waar ze (kwamen we ietwat laat achter) maaltijden serveerden van typisch Amerikaans formaat.

De Glen Canyon Dam bij Lake Powell is behoorlijk indrukwekkend. Op de brug langs de autoweg was aan weerzijden een stuk afgebakend voor voetgangers, daar hebben Dick en ik ook gelopen. Trutje hier heeft aldaar lopende alleen niet naar de dam of het water te gekeken, want ik heb echt last van hoogtevrees en voelde het heel erg in m'n benen.
Bij Lake Powell stond een behoorlijke wind (zeg maar rustig storm), zodoende was het te koud om op het water bezig te zijn. Zodoende hebben we de avond gewoon op onze kamer gebivakeerd.

De volgende dag (we zouden nog een nacht in dit hotel verblijven) zijn we naar Monument Valley gereden. Hier staan zo'n beetje alle bergen/rotsen die je ook in Westerns tegenkomt. Heel erg indrukwekkend, kan ik melden. Oh, enne... je er natuurlijk wel van bewust zijn en blijven dat je slangen e/o schorpioenen zou kunnen tegenkomen (die hebben wij gelukkig niet gezien).
Tot dusver had ik het nog niet gemeld, maar de temperaturen waar we mee te maken hadden lagen 'ergens' tussen de 20 en 25 graden Celsius. Tja... en toen was er Utah...

Toen we Lake Powell verlieten was het zonnig, maar je zag dat boven bergachtige landschap waar wij op af reden toch de nodige grijze wolken hingen. Onderweg naar Bryce Canyon National Park (in Bryce) hebben we dus letterlijk, regen (natte) sneeuw en hagel gehad. De temparatuur lag in Utah zo rond een graadje of 5 tot 7. K-k-k-k-koud dus.
Eenmaal in het hotel kwam ik er achter dat ik m'n cellular kwijt was. Zwaar balen dus, kan ik hier weer achteraan. Na het nodige zoek- en belwerk heb ik uiteindelijk m'n leidinggevende een mailtje gezonden en gevraagd of hij de boel voor me wilde laten blokkeren en een nieuwe cell voor me wilde regelen op het moment dat ik mij weer op kantoor dien te vervoegen.

Vervolgens weer terug naar de leuke dingen van onze vakantie: genoeg laagjes over elkaar aantrekken om de koude van buiten te kunnen trotseren en naar Bryce Canyon te gaan. Daar hebben we de nodige wandelpaden de Canyon in bewandeld. Heel erg slim ook, want als je afdaalt moet je ook weer naar boven. Op zich geen ramp, zij het dat je daar op zich al redelijk hoog zit en de lucht er dus wat ijler is. Ooooohh... ik leek wel een oud wijf en heb onderweg naar boven toch echt wel een stuk of tig keer even ergens op gaan zitten of tegenaan gehangen om even bij te komen.
Even verderop vonden m'n voeten het fijn om op wat losse keien/kiezels te staan en ben ik er zowaar bij gaan liggen. Knie wel iets geschaafd, maar dat mocht geen naam hebben. Dick schrok zich rot, want die hoorde alleen een hoop lawaai achter zich en wist even niet precies hoe dicht ik bij de rand was (anders was ik er nu niet meer geweest nl.). Maar ja... ik ben Jo en zoek echt geen randjes en richeltjes op: "Adventures" is nu eenmaal niet my middle name. Ik ben dan ook volkomen veilig op m'n bakkes gegaan.
In Bryce Canyon zijn er ook weer heel wat "oooohh and aaaaahh-moments" geweest.
's Avonds wederom gegeten in een of andere Western joint.

Daags na Bryce Canyon was het tijd om via Zion National Park richting Las Vegas af te reizen.
Gingen we zowel in de Grand- als in Bryce Canyon de hoogte in, in Zion National Park ga je als het ware de diepte in en kijk je op tegen alle rotsformaties.
Omdat Dick en ik ondertussen allebei wel een bezoekje aan de toilet wilden brengen was ons eerste doel het Visitors Center. Na veel zig zag en gekronkel door het gebergte heen, hebben we dit weten te bereiken en ja... er liepen daar buiten behoorlijk wat rupsen over de grond. Iets meer dan ik eigenlijk kon handelen.
Eenmaal opgelucht en wel, gingen we buiten eens kijken welke wandelroute we zouden gaan maken en toen werden wij city slikkers echt helemaal eng. Overal waar je maar iets wilde lezen over de wandelroutes e/o omgeving van Zion waren echt honderden en honderden rupsen: waar je ook liep, of naar keek echt hele trossen/klonten. Daar werden we allebei, maar vooral Mientje Truttel natuurlijk, helemaal eng van. Dusse... dag Zion... leuk om wat plaatjes van je te hebben kunnen schieten, maar daar laten we het even bij.

Next stop: Caesars Palace, Las Vegas.
In Vegas hebben we echt onze ogen uitgegeken. Hetgeen je er wel eens van op TV ziet, geeft absoluut niets weer van hoe het er is om in het echie over The Strip te lopen. Zooooo groots en veel en massaal en de mensen... en... aaaaaaahh.... TOPPP!!
Je wilt ook niet weten hoe groot al die hotels daar zijn. Zonder te overdrijven, maar Dick en ik zijn echt een kleine 10 minuten bezig geweest om de lobby te vinden (die zit nl. niet bij de hoofdingang, zoals je normaliter zou verwachten bij een hotel). Vervolgens hebben we er evenlang over gedaan om onze hotelkamer te vinden, want daarvoor moesten we weer via een kronkelweg door het casino richting de liften (het hotel heeft meer dan 100 liften) en toen weer uitzoeken hoe je het beste bij de garage kon komen. Ooohh... soooooo huge...!!!
Aangezien de temparatuur hier zo'n 15-20 graden hoger lag dan in Bryce, hebben we ons eerst omgejurkt alvorens the Strip op te gaan. In eerste instantie zijn we eigenlijk alleen maar overal langs gelopen (nog teveel onder de indruk van alles, denk ik), maar op een gegeven moment zijn we toch ook maar eens wat hotels binnen gewandeld om te kijken wat daar allemaal te zien is.
Op onze eerste avond in Vegas hebben we helaas geen shows o.i.d. kunnen zien. Dick had nl. een kneiterende hoofdpijn en de Ibuproven sloeg niet zo snel aan als we hadden gewild. Uiteindelijk hebben we het gehouden bij een 'wandelingetje' in Caesars bij de winkeltjes. Die wandeling heeft zo'n 2 uur in beslag genomen. Het is daar echt immens.
De volgende dag zijn we eerst naar een of andere outlet gereden, waar ik een paar heel mooie zwarte 'wandelstappertjes' heb gekocht met een hakje van zo'n 13 centimeter.
Vervolgens hebben we uitgevist welke show we zouden gaan zien. Ik wilde graag naar Cher. Niet dat ik daar fan van ben, maar ik weet dat de shows die in Caesars Palace worden gegeven doorgaans heel erg goed moeten zijn. Helaas trad Cher die niet op en na veel gezoek hebben we besloten om naar een van de Cirque du Soleil ("Kà") in het MGM the Grand hotel te gaan. Ik zag onszelf nl. niet echt zitten bij Danny & Mary Osmond of bij Barry Manilow en de Motown show die er was in een van de hotels was al om iets van 19.00u. afgelopen.
's Avonds hebben we gegeten in een Italiaans restaurant in Caesars Palace bij een groot fontijn met Romeinse beelden. Vervolgens via the Strip naar MGM gewandeld om naar "Kà" te gaan en onderweg nog gekeken naar de fontijn van het naast ons gelegen hotel Bellagio. Erg mooi allemaal.

Na ons bliksembezoek aan Vegas (écht veel te kort; het had 5 dagen moeten duren) was het tijd voor Death Vally National Park. Naaaaahhh... die naam slaat echt de spijker op z'n kop... wat een temparaturen daar, zeg. Zonder te overdrijven, maar het was daar zo'n 50 à 52 graden in de volle zon. Het water in m'n flejse verdampte zo'n beetje waar ik bij stond.
Op bepaalde stukken langs de weg (wanneer we weer flink moesten klimmen) werd met borden geadviseerd de airco in de auto uit te doen om oververhitting van de motor tegen te gaan. Tja... dat wil je daar al helemaal niet meemaken.
Na te hebben ingecheckt zijn we naar Badwater gereden: het laagste punt van het westelijk halfrond. Daar hebben we een klein uurtje gelopen (zeg maar rustig gesjokt, want ons tempo lag echt vele malen lager dan hetgeen te doen gebruikelijk).
Vervolgens zijn we weer teruggereden naar ons hotel, naar de enige plek van verkoeling: onze hotelkamer. Er was wel een zwembad bij het hotel, maar met een watertemparatuur van 30 graden bood dat nu eenmaal niet veel verkoeling.
De dag erna was een reisdag van zo'n 800 km. (met vele klims door de bergen en de daarbij behorende kronkelweggetjes) die ons in Yosemite National Park deed uitkomen. Eeeeehh... en waar de temparatuur zo'n 40 graden lager lag dan in Death Vally.
We kwamen pas in de avonduurtjes aan en zijn dan ook de volgende dag pas Yosemite ingegaan. De echt heel oude/dikke/grote bomen waar dit park om bekend staan, hebben wij jammer genoeg niet gezien. In deze tijd van het jaar waren de wegen om daar te komen nog afgesloten en alleen te bereiken via een shuttlebus, gevolgd door een wandeling van 4½ mijl (en dan weer terug). Dit hebben we daarom laten varen, maar we hebben ons evengoed heel erg vermaakt.
Behalve wat squierls eigenlijk geen wild life gezien.
De volgende dag zijn we via/door Yosimite naar Lake Tahoe gereden. Een behoorlijke rit. 338 km. lijkt niet zoveel, maar als je die over allerlei smalle kronkelweggetjes moet afleggen door de bergen ga je echt niet zo hard.
Over Lake Tahoe wordt heel veel ophef gemaakt: mooi, gezellig enz. enz.. Zal vast wel, maar dan niet in deze tijd van het jaar. Het enige wat we zagen waren oude mensen, de winkels werden niet/nauwelijks bezocht en zagen er veelal vies/goor uit. Ons hotel had z'n beste tijd ook gehad en vond ik eigenlijk iets heel ordinairs hebben (eigenlijk vond ik het meer een soort van h..renkast, ahum).
Maar ja... toen was er de volgende dag... De dag dat we Lake Tahoe zouden verruilen voor San Francisco. We reden langs de westkant van Lake Tahoe (= the lake zelf) richting het noorden: mooooiii ooooh, we zijn wel tig keer gestopt om daar van de natuur, het uitzicht enz. te genieten.
Op een gegeven moment stak er een of ander beest de weg over. Jammer genoeg konden we niet daar niet stoppen om er een foto van te schieten i.v.m. het achter ons rijdend verkeer), maar toen we er langs reden bleek het om een wolf te gaan en die had ik toch wel heel erg graag op de plaat willen hebben.
Nog even een bezoek gebracht aan het California State Railroad Museum en nog wat gegeten in Old Town Sacremento en toen weer door richting San Francisco.
Wat is San Francisco een ontiechelijk leuke stad. We zaten in het Hilton Hotel dat letterlijk op het randje van het Financial District en China Town lag. Als tourist heb je in San Francisco geen auto nodig. Veel te druk en daarnaast betaal je je werkelijk het schompes aan parkeergeld. De benenwagen, de taxi of desnoods het openbaar vervoer is daar makkelijker.
Na onze koffers te hebben gedropt zijn we meteen even wat gaan rondwandelen. Jeetje, wat een geklim is dat in San Francisco. Wel erg goed voor de kuitjes, natuurlijk.
's Avonds gegeten bij "The Stinking Rose" een heel gezellig Italiaans tentje: een knoflookrestaurant, waar ze zelfs knoflook-ijs verkochten (niet geproefd, vol is vol geldt ook voor m'n maag).
Eenmaal terug in het hotel hebben we uitgestippeld wat we de volgende dag allemaal wilden gaan zien/doen en hebben we meteen een boottochtje richting Alcatraz gereserveerd.

Met deze laatste begon de volgende dag. Alcatraz is een absolute aanrader en een audio tour mag dan ook zeker niet ontbreken.
Vervolgens hebben we wat door Fisherman's Wharf gewandeld (errug leuk!) en zijn we op de tour bus gestapt, zodat we nog wat meer van San Francisco's highlights zouden pakken ennn... natuurlijk de Golden Gate nog even op de plaat vast konden leggen.
Daarna hebben we op Pier 39 de zeeleeuwen nog even opgezocht. Die hebben daar gewoon een deel van de pier geconfesceerd. Volgens mij lagen er wel een stuk of 100.
Vervolgens Lombard Street opgezocht: het steilste straatje van San Francisco (zeer pijnlijk voor mijn kuiten, maar absoluut de moeite waard). Met de auto moet je de straat dan ook zigzaggend naar beneden rijden anders ben je te snel beneden.
Eigenlijk waren we ook nog van plan een stukje op de cable cart te rijden, maar omdat we alles al zo'n beetje hadden gezien zou dat een beetje dubbel zijn en hebben we de cable cart toch maar gelaten voor wat het was.

De volgende dag kende slechts 370 km., maar dan wel van het langzame soort.
Van San Francisco zijn we naar Monterey gereden (was wel aardig, maar niet hoogstaand) om vervolgens de 17-Mile Drive te doen: een prachtige rit van Pacific Grove naar Carmel. Een combi van langs de kust en bloedje mooie huizen van allerlei rijke stinkerds.
Daarna langs de kust (WOW!!) richting San Simeon gereden. Het was het de bedoeling dat we naar Hearst Castle zouden rijden, maar daarvoor waren we te laat. Gelukkig bleek Hearst Castle nog geen 20 min. van ons hotel af te liggen, dus hebben we een bezoekje gereserveerd voor de volgende ochtend.
We zaten al om 7.30u. aan het ontbijt, want om 8.20u. begon de tour door Hearst.
Je wilt niet weten hoeveel grond die man had en zijn familie nu altijd nog in het bezit heeft. Wat in Nederland altijd wordt verteld (hij zou een kasteel in Frankrijk hebben opgekocht en in San Simeon opnieuw hebben laten opbouwen) klopt in ieder geval niet. Hij heeft het kasteel gewoon laten ontwerpen en bouwen.
De buitenboel is echt heel erg mooi, maar toen we binnen kwamen.... getsie jesses: hartstikke zwaar/donker ingericht, weinig licht inval (dusdanig weing dat mijn binnen-foto's op één na zijn mislukt). Je zou er haast depressief van worden.
Na Hearst Castle zijn we naar Solvang gereden. Een stadje waar allemaal Deense huisjes staan compleet met ooievaars op het dak. Zag er allemaal heel erg leuk/lief uit. Daar nog even mijn favoriete ijsjes genuttigd: chocolate mint, die at ik vroeger ook altijd.
Vervolgens zijn we doorgereden naar Santa Barbara, alwaar we de auto ergens hebben geparkeerd en door State Street zijn gelopen (winkeltjes, gallerijtjes, wijnproeverijtjes, restaurantjes). Heel erg gezellig allemaal.
Onze laatste stop voor vandaag: Ventura: aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaggghh... niet ons ding: vies, goor, armoedig en heel veel zwervers. Ik heb m'n horloge op een gegeven moment afgedaan, want dat vond ik gewoon te opzichtig voor in die omgeving. Onze poging restaurantje zoeken hebben we na een half uur lopen gestaakt. We vonden het er te goor om ergens een restaurant binnen te stappen, zodoende hebben we in het hotel gegeten.

Onze overnachting in Ventura was ook een heel bijzondere, want op het bed lag een zakje met o.a. ear plugs. Wat bleek, we lagen op nog geen 100 m. van het spoor af. Aangezien we een reis met luxe hotels hadden geboekt, was ik hier toch behoorlijk verbaasd over (eerst die h..renkast in Lake Tahoe en nu dit). Sterker nog, ik vond het eigenlijk niet kunnen. Maar ja...
En dan nog zoiets... twee mensen op een kamer en dan één setje ear plugs geven. Misschien was het de bedoeling om ieder één ear plug in te doen en in je andere oor een vinger te steken, maar dat was in ieder geval niet mijn bedoeling en dus heb ik house keeping maar gebeld om ons nog een setje ear plugs te geven. Eeeeehh... het werkte wel, want ik heb echt prima geslapen die nacht. Dick, die in eerste instantie zoiets had van "ik hoef die dingen niet" en is de nacht begonnen door naar het plafond liggen staren, want de goederentreinen hielden hem wakker. Uiteindelijk heeft hij 'die dingen' toch ook maar in z'n oren gestopt.

De volgende dag zijn we al vroeg op pad gegaan, want het was tijd voor Los Angeles. Daar waar onze reis begon. Om te ontbijten hadden we deze ronde de "I hop" uitgekozen in West Hollywood, waar ze zowaar vallet parking hadden (eeeeehh... we hebben het over een parkeerplaatsje van 10x10m.: belachelijk klein dus --> we hebben dan ook echt met z'n tweetjes in een deuk gelegen).
Vervolgens zijn we naar Rodeo Drive gegaan. Echt helemaal mijn ding. Geweldig daar al die winkels en merken. Heerlijk. Voor Dick hoeft dat allemaal niet (leuk om te zien hoor, maar verder): doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.
Ook nog even langs het Beverly Hills Wilshire Hotel gelopen (je weet wel, van "Pretty Woman").
Daarna hebben we Hollywood's Walk of Fame opgezocht. Daarvan had ik van m'n moeder al eens gehoord dat dat niets voorstelde en daarmee heeft ze de spijker op de kop geslagen. De Walk of fame ligt zo'n beetje in/tegen een ghetto aan, is zwaar verpauperd en ziet er echt niet uit. We zijn niet eens de auto uitgegaan. De foto's die ik hiervan heb geschoten zijn gewoon vanuit de auto gemaakt.
Vervolgens zijn we Hollywood Hills (en Bel Air) ingedoken. Nee, niet speciaal op zoek naar de huizen van de rich and famous (dat vind ik van dat zielige gedoe), maar wel om gewoon naar huizen te kijken. Echt heel erg veel was er niet van te zien, want het gros lag verscholen achter allerlei begroeiing, maar datgeen was ik zag was bijzonder kwijlwaardig te noemen.
Op een gegeven moment wilden we nog bij een vista point uitstappen om vanuit de Hills over Hollywood te kunnen kijken. Zaten we midden in een zwerm killer bees!! Daar hadden we een maandje of 2 terug toevallig een documanaire over gezien op Animal Planet. Echt, ik wist niet hoe snel ik de airco uit moest zetten en het ventilatiesysteem van de auto om moest gooien, zodat de lucht niet langer van buiten werd aangezogen. Ik schrok me rot.
Op datzelfde vista point stond ook een onbemande motor. Ga er maar van uit dat ik waarschijnlijk teveel films heb gezien, maar ik dacht al... straks ligt die vent ergens beneden.
Vervolgens hebben we ingecheckt in het hotel waar we ook onze eerste nacht hebben doorgebracht: The Westin.
Omdat we deze vakantie eigenlijk behoorlijk zijn geleefd en zo'n 6400 km. achter de kiezen hadden, had ik niet echt de tijd om wat te shoppen. Zo ook niet op scrapgebied en dat wilde ik nu wel even gaan doen. Op internet daarom een paar scrapwinkels opgezocht:
- de eerste bleek te zijn opgedoekt;
- de tweede bleek in een of andere giga ghetto te zitten, daar durde/wilde ik echt niet naar binnen;
- de derde was gesloten en toen had ik het eigenlijk wel gehad met de scrapwinkels, dan maar via internet.

Zo had ik ook verwacht een zooitje haarverzorgingswinkeltjes tegen te komen (in Florida struikelde je daar zo'n beetje over), maar ik heb er maar eentje gezien en die was gesloten. Dus binnenkort maar even een beroep doen op E-bay.

De terugreis was zo'n 1½ uur korter, dan de heenreis en duurde slechts 9½ uur.

Bij thuiskomst kregen we iets minder prettig nieuws voor de kiezen, om het maar eens zacht uit te drukken.
Ranger, een van onze Maine Coons, was nl. 10 minuten voor wij op het vliegtuig richting LAX stapten overleden: accuut hartfalen. Totaal onverwacht dus. 's Ochtends hebben we 'm nog gedag gezegd, heeft hij nog gewoon gegeten en een paar uur later heeft m'n schoonvader een languit liggend op de vloer in de kattenkamer aangetroffen.
Homeboy (Rangers broer) was nl. behoorlijk aan het miauwen slagen onder aan de trap en rende naar boven toen m'n schoonvader ging kijken waarom Homey zo tekeer ging. M'n schoonvader is achter 'm aangelopen en daar lag Ranger...
I.o.m. met m'n moeder hadden m'n schoonouders besloten hierover niets te vertellen tot het moment dat we thuis waren om onze vakantie niet te bederven. Op zich begrijpelijk, maar ik sta hier dubbel tegenover.

Dat Ranger nooit echt oud zou worden, hadden Dick en ik wel verwacht. Hij was nl. te zwaar (nee, we overvoerden hem niet). Ranger heeft altijd een heel zware bouw gehad. De diverse pogingen die we hadden genomen om Ranger af te laten vallen, resulteerden er telkens weer in dat Gypsy en Homeboy erg afvielen en Ranger even zwaar bleef (en nee, hij at niet uit de bakken van zijn broer of zus). In overleg met de dierenarts werd daarom besloten om het lijnen te staken.
7 april jl. is hij 10 jaar geworden. Veel te jong...
Love you Ranger, R.I.P..

WS-autograph

maandag 24 mei 2010

I'm back!!

Tja, om nu op je blog te vermelden wanneer je exact met vakantie bent gaat mij net iets te ver. Je weet nu eenmaal niet wie er allemaal meeleest, maar ik kan jullie vertellen that I'm back" van onze 3 weekse rondreis in the U.S..
Vanochtend zijn we thuisgekomen, dus geef me een paar dagen de tijd om bij te komen van m'n jetlag e.d..

Toodles,
WS-autograph

zondag 2 mei 2010

Vintage boekje (workshop Dora)

Zooooooooo... op de valreep wil ik julle toch nog een aantal foto's van mijn vintage boekje laten zien waar ik vorige week zondag aan ben begonnen tijdens de workshop van Dora die Nicole en ik hebben gekregen.

Het zijn maar een paar zeer snel genomen foto's (verklaart ook direct de zeer onrustige achtergrond). Of deze bladzijden af zijn... de tijd zal het leren, want zo nu en dan komt er weer iets in me op en ben ik ineens weer een paar pagina's terug aan het freubelen.

voorkant
Met de jute op deze 2e pagina ben ik ik-weet-niet-hoe-lang bezig geweest om dat gedraaid te krijgen en vervolgens het parelsnoer er op een beetje leuke manier doorheen te jensen, maar... met succes al zeg ik het zelf.

2e pagina

Deze pagina vind ik op zich wel leuk geworden, maar nog altijd ben ik een beetje aan het 'hannessen' met re linkerkant. Dat is 'm nog niet helemaal, maar dat maakt niet uit. Gaat helemaal goed komen.

3e pagina

Detailfoto's 3e pagina

Er zijn nog 4 bladzijden af, maar ik heb simpelweg niet de tijd om daar nu ook de nodige foto's van te maken. Ik ben al blij dat ik jullie dat op op eerdergenoemde valreep nog kan laten zien.
Wanneer het boekje af is, zal ik van een beetje knappe foto's van het boekje maken. Wie weet, heb ik dan nog een paar aanpassing gedaan op de pagina's van de thans geplaatste foto's.

Ik kan niet anders zeggen, dan dat ik vintage echt een heel leuke stijl vind.
Bij mijn boekje liggen de kleuren van het papier wel behoorlijk dicht bij elkaar, waardoor ik nog wel eens zoiets heb van "aaaaahh... hoe nu verder?!", maar als ik ergens veel van opsteek is dit het wel. Wat dat betreft kan ik dan ook niet anders zeggen, dat dit papier een heel goede leerschool is. Ik ben er dan ook heel blij mee.

Ik ben echt reuze benieuwd wat jullie er van vinden. Dus ik zou zeggen, schroom je niet om mij dat te laten weten.

See you when I do!

Toodles,
WS-autograph

Blog Award: Sunshine award

Shame on me, maar deze blog award heb ik ergens aan het begin van de week al van Kelly gekregen. Alsnog dank hiervoor, Kelly.

Ook van Nala heb ik de award mogen ontvangen. Dank je wel daarvoor lief nichtje van me.



De bij deze award behorende regels luiden:


  1. plaats de afbeelding van de award op je blog;

  2. plaats een link naar de persoon van wie je de award hebt ontvangen;

  3. de award kan aan zoveel mensen worden gegeven als je wilt;

  4. plaats een link naar de genomineerde personen aan wie je de award wilt doorgeven;

  5. laat een bericht achter op het blog van de genomineerde personen.
Aangezien deze award in een sneltreinvaart Blogland heeft veroverd, geef ik deze award aan een ieder die 'm nog niet heeft en hem graag wil hebben.

Toodles,
WS-autograph
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...